Het droomhuis

En je raad het al, Teverga was meer en beter dan onze verwachtingen. We hadden daar afgesproken om te gaan klimmen met twee vrienden, Shana en Felix. Geparkeerd, gelijk door het dorp naar een van de wanden, spectaculair klimmen en terug lopen met een enorm mooie zonsondergang. Wauw, staan hier huizen te koop?!

Nadat we ook nog eens heerlijk uiteten waren geweest gingen we slapen in ons busje. We pakten gelijk onze Idealista -app erbij. Lukas iets minder enthousiast, want hij had voordat we hier waren geweest eigenlijk al alle huizen bekeken die er op stonden en geen parel gevonden. Toch nog een keer alles doorspitten, maar geen huis waar we gelijk enthousiast van werden. ‘Maar’, zei Lukas, ‘je hebt toch nog een andere app op je telefoon?’. Toevallig was ik al eerder op een andere app gestuit waar ook huizen op te koop stonden, een soort B versie van Idealista. Maar ik had al gauw ontdekt dat daar precies dezelfde huizen op stonden als op Idealista en hem niet meer gebruikt. Maar waarom nu niet even kijken, je weet maar nooit toch?

En ja hoor. Ik opende de app en er stond gelijk een huis bovenaan die we nog niet hadden gezien. Wauw, wat een mooi huis!! Alles klopte. Het tikte alle boxen. Bijna te hyper van enthousiasme konden we daarna niet makkelijk meer slapen. Maar dat maakte ons niet uit, dit huis moeten wij bekijken. Onze fantasie sloeg gelijk op hol, ja misschien dit, ja misschien dat. Wat was dit leuk! Na een onrustige, maar hele leuke nacht, gingen we de volgende ochtend op zoek naar het huis. De app gaf namelijk wel een schatting van waar het huis staat, maar om privacy redenen is het vaak niet exact. Dus gingen we speuren. Nadat we eerst totaal de verkeerde kant op waren gelopen gingen we wat beter kijken naar de foto’s. Oke, welke berg zien we? Welke huizen zien we op de achtergrond? Een groot, groen huis, die moet wel te herkennen zijn toch? We keken naar de andere kant van het dal, het groene huis! Helemaal blij liepen we naar het dorp waar we een dag eerder doorheen hadden gelopen naar de klimmuur (ja, je leest het goed, het dorp ligt aan de voet van een klimmuur!!!). Een beetje heen en weer lopen, op zoek naar de juiste hoek van het huis, en ja hoor, daar stond die. We hadden het huis niet beter kunnen treffen. Het was een heerlijk zonnige dag dus alles lag er prachtig bij. We vonden natuurlijk alles geweldig, het huis, de tuin, het uitzicht, de omgeving, de mogelijkheden. Huppelend liepen we om het huis heen, ons huis.

En toen? Toen begon het allemaal. De eerste keer dat we het huis zagen was in de eerste week van november 2022. Nadat we heel enthousiast rondjes om het huis heen hadden gelopen, wilden we toch zeker weten dat dit huis te koop stond. Nergens was namelijk een ‘VENDE’ (te koop) bord te zien. Toevallig liep er een meneer vlakbij, dus vroeg Lukas aan hem of hij er wat van wist. ‘Ja hoor! Dat huis staat te koop, prachtig huis he, mooie tuin, zon van 10 tot 18, dat huis ernaast staat trouwens ook te koop! Wacht, ik loop wel even naar de buurvrouw voor zijn telefoonnummer.’

Dat was snel geregeld. De lieve oude buurvrouw gaf ons het telefoonnummer van de eigenaar en vertelde ons nog wat dingen over het huis en haar verleden (dat denken we overigens, want toen spraken we nog erg gebrekkig spaans). Oke, en nu?

We reden terug naar onze verblijfplaats, onderweg helemaal verwonderd over dat er precies één ander huis op de andere app stond en dat nou precies het huis is wat wij zochten. Blij keken we elkaar aan, ja dit is een teken.

Dezelfde dag nog hebben we de eigenaar gebeld. Best spannend, want we spraken dus nog niet zo goed Spaans. Ik had wat zinnen vertaald en opgeschreven, semi van overtuigd dat ik me zo wel kon redden. Nou nee. Hij begreep mij wel, maar ik hem niet. ‘Mañana’ bleef hij zeggen. Nee, niet morgen antwoorde ik, volgende week. Waarop hij zei ‘bueno, mañana?’ Ik dacht dat ik gek werd, wat bedoelt hij nou? Toen liep toevallig Jim langs de auto. Hij spreekt heel goed Spaans dus ik vroeg hem even snel of hij ons kon helpen. Na een kort gesprek hadden we een afspraak staan. Volgende week om 10 uur in de ochtend. ‘Ohja,’ dacht ik, ‘mañana betekent niet alleen morgen, maar ook ochtend, vandaar….’

Daar gingen we, een week later, officieel naar het huis kijken. Van binnen was het net een museum. Alles is oud. De verkoper heet Gonzalo, hij is de eigenaar van dat huis en het huis ernaast, waar hij als jong jongetje is opgegroeid. Het huis wat wij graag willen kopen is van zijn opa en oma geweest. Zij zijn inmiddels al 20 jaar geleden overleden en sindsdien staat het huis leeg. Het bestaat uit een huisje en een hele grote schuur, in totaal zo 180m2 huis. De bovenkant van het huisje is het meest bewoonbaar. Daar staat een keukentje en de rest van de ruimte is verdeeld in drie kleine kamers. Ondertussen verteld hij ons over de mooie kastanje vloer, de goede muren en alles wat ons kan overhalen dit huis te kopen. Ondertussen gniffel ik een beetje, al zegt hij niets, we zijn allang verkocht.
Beneden het huisje lopen we een donkere ruimte binnen. Hier was vroeger de keuken. Daar maakten ze een groot vuur in een oude, stenen oven en bakten ze brood in. We zijn gelijk groot fan van deze keuken, die gaan we weer bruikbaar maken! De hele ruimte daar omheen is zwart door de roet. Aan de andere kant is een heel klein studeerkamertje. Er staat een bureautje en overal zijn kleine klokjes opgesteld. Gonzalo vertelt dat hier zijn opa zijn klokken repareerde vroeger. Naast het huis staat een enorme schuur: ook van twee verdiepingen. Als we onder gaan kijken, stoten we haast ons hoofd. Hier stonden vroeger alle koeien op stal. Links en rechts zien we nog de oude eetbakken en groeven in de vloer voor het wegspoelen van de poep. Daarboven is de ruimte verdeeld in twee delen. Een dicht deel en een open deel. Het open deel is prachtig, hier stonden vroeger ook beesten en de zijkant is dichtgemaakt met houten stokken zodat ze er niet uit konden vallen. Het ziet er al enorm mooi uit en we zien onszelf daar al zitten met een boekje, uitkijkend over het dorp en de bergen.
We maken nog een rondje door de tuin en hij geeft ons alle laatste appels en peren die nog aan de bomen hangen. De tuin heeft allerlei plateaus, meerdere levels waar op elk plekje weer een andere kleine wereld gemaakt kan worden. We maken nog een opmerking over de Horreo die naast het land staat, dat we die dingen zo leuk vinden hier. Horreo’s zijn oude graanschuren. Ze staan op hoge poten met speciale blokken, zodat er geen ratten in konden kruipen. Ook is er een trappetje naast die er niet op aansluit, zodat de geiten er ook niet op konden komen. Het ziet er uit als een super gezellig hutje op poten. Toen wij ze voorbij zagen komen langs de weg werden we alle twee ook erg enthousiast van het idee om er zo eentje in de tuin te hebben! En ja hoor, alsof iemand meeluisterde naar onze gesprekken keek Gonzalo ons aan en zei: ‘Ja, maar die Horreo zit er ook bij!’. We sprongen een gat in de lucht, dit is geweldig! We konden er gelijk in kijken en zagen nog oude zadels van paarden hangen en aan de andere kant gaasjes in de muren om chorizo te drogen. Nog meer leuke oude dingetjes om aan het museum-lijstje toe te voegen. Na uitvoerig aan Gonzalo verteld te hebben hoe verliefd we wel niet zijn op het huis, namen we afscheid. Wat een vondst.

We reden weg uit het dorp. De auto voor ons was nog even met wat buren aan het kletsen dus wij bleven wachten. Toen de auto doorreed zagen we toevallig iemand omhoog lopen waar we de week ervoor kort mee hadden gepraat: Lu. Zij heeft ook een hond en als hondeneigenaren maak je dan snel een praatje als je elkaar tegenkomt. Nu herkenden we elkaar, dus we vertelden haar dat we net waren gaan kijken bij het witte huis. En ze vond het geweeeeeeldig. We kregen gelijk te horen waar allemaal leuke mensen wonen, waar zij woont, hoe leuk dat huis is, dat alles leuk is. Iedereen in reuze extase uiteraard. Ze gaf ons haar nummer zodat we haar een berichtje konden sturen zodra we weer in de buurt zouden zijn.

Twee weken later hadden we nog een afspraak gemaakt met Gonzalo zodat we het hele huis konden opmeten en aan de hand van die metingen een beetje konden gaan puzzelen met de mogelijkheden. Dezelfde ochtend hadden we Lu een berichtje gestuurd dat we in de buurt waren en of ze zin had in een biertje in de avond. Daarop kregen we antwoord dat ze ‘toevallig’ die dag jarig was en dat we naar haar verjaardag moesten komen. Dan kon ze ons ook gelijk meenemen naar de leukste bar van de vallei. Op haar verjaardag ontmoetten we allemaal verschrikkelijk lieve mensen. Ouder, jonger, Spaans, buitenlands, super gezellig. Iedereen enthousiast over een jong stel wie misschien wel in het dorp komen wonen. Daarna gingen we naar de bar een dorp verder. Dat is de bar van een van de vrienden die we die avond hebben ontmoet en is ontzettend leuk! Elke zaterdag wordt er live opgetreden en deze avond werd er daarna ook nog plaatjes gedraaid om te dansen. We voelden ons al gelijk helemaal opgenomen door deze lieve mensen én heel handig en leuk om te weten dat er dus genoeg leven in de buurt is!