De start van een idee

‘Ons huis’, hoor ik mezelf zeggen. Haha, Lukas en ik betrappen onszelf er al vaak op dat we niet ‘het huis’ maar ‘ons huis’ zeggen. Nu voelt het al een hele lange tijd als ons huis, maar dat is het feitelijk nog niet. Maar voordat ik dat ga uitleggen, beginnen we bij het begin: wie zijn wij eigenlijk en hoe zijn we hier terecht gekomen?

Laten we bij het begin beginnen.

Wij zijn Lukas, Kiki en Nova. Een jaar geleden ronde ik (Kiki) mijn Bachelor Psychologie af en nam ontslag bij de sportschool waar ik werkte. Ook Lukas nam ontslag bij de kliniek waar hij werkte. We wilden samen een groot avontuur beleven. En daar hadden we ons al een beetje op voorbereid. Onze relatie is klussend begonnen en daar zijn we nooit meer mee gestopt. Nadat we verliefd werden terwijl we de sportschool aan het verven waren, zijn we doorgegaan met het huis wat Lukas toen had gekocht. Hele dagen waren we aan het puzzelen, knutselen en kletsen. Dit is ons ding. Een busje zou ook wel leuk zijn dachten we. Maar dan wilden we wel gelijk een mooie uitdaging pakken. Dus vlogen we naar Polen om daar naar een oude UAZ te kijken. Ook wel ‘broodjes’ genoemd. We waren gek op dit ding dus we kochten hem en lieten hem naar Nederland vervoeren. Zo konden we én een leuke bus verbouwen, maar ook leren hoe een auto nou werkt (deze had mechanisch nogal wat hulp nodig). Na heel wat lessen reden we de motor uiteindelijk total loss. Misschien een iets té grote uitdaging voor ons. Met veel geluk konden we hem nog verkopen en kochten we een iets veiligere bus: onze Pablito. Een Ford Transit Connect, maar dan net wat langer en net wat hoger, zodat we er beter in zouden kunnen leven. Pablito was mechanisch gewoon in orde, dus konden we ons volledig richten op het verbouwen van de binnenkant. Want: wij wilden naar Spanje! Maar hoezo Spanje?

Het begon allemaal op de bank in Den Haag: ‘Wat is nou eigenlijk jouw droom?’ vroeg Lukas aan mij. ‘Nou, weet ik niet echt, ik kijk meestal niet verder dan een paar maanden. Maar ik wil wel al heel lang een busje! Wat is die van jou?’ ‘Een eigen huis bouwen op een eigen stuk land en daar mensen ontvangen!’. ‘Oke, laten we dat maar gaan realiseren dan.’ (Dit is uiteraard de korte versie, er gingen nog veel vragen en gesprekken aan vooraf haha). Maar daar gingen we. Zo ongeveer een jaar na dat gesprek, in een omgebouwd busje naar Spanje. Zelf weten we ook niet meer precies hoe we nou bij Spanje zijn gekomen. Het voelde voor ons beiden goed, ook al was ik er nog nooit geweest en Lukas pas één keer. Maar het voldeed aan al onze voorwaardes: goedkoop land, fijn klimaat, niet te ver van Nederland, mooie natuur, lekker eten en een fijne taal. Maar dat was allemaal gebaseerd op gevoel. Dus vertrokken we met één hoofddoel: ‘Is dat eigenlijk wel wat, dat Spanje?’.

En hóé Spanje wat is. En niet zomaar Spanje, Asturias. Voordat we Spanje binnen waren geweest hadden we een beetje ons oog op Baskenland. Daar heb je Bilboa, bergen, mooie groene natuur en het is niet ál te ver van Nederland. Maar al gauw kwamen we erachter dat we niet de enige waren die ons oog hadden laten vallen op Baskenland: het bleek nogal duur te zijn. Dus was Lukas al verder gaan zoeken; ‘Asturias, daar moeten we heen! Daar staan veel huizen te koop omdat veel mensen naar de stad trekken nu de mijnen zijn gesloten.’ Dus beetje bij beetje gingen we ons meer verdiepen in Asturias. Ik was in het begin niet enorm enthousiast. Lukas ratelde maar door over Asturias maar ik vond het lastig om Baskenland achter me te laten. Inmiddels had ik zo’n droomidee gecreëerd in m’n hoofd en daar moest ik nog even afscheid van nemen. Maar hoe langer we daar weer weg waren, hoe meer ik me écht ging vinden in Lukas z’n ratel. We vonden ontelbaar klimgebieden, blijkbaar kan je daar even goed surfen als in Baskenland en de Picos de Europa liggen daar (voor een deel). Niet slecht toch? Dat dacht ik ook. Op naar Asturias!

Dat was ook wel spannend, want we hebben een maand in de provincie naast Asturias geleefd en hadden in die tijd enorme verwachtingen gecreëerd. Maar al vanaf het eerste moment dat we officieel Asturias binnen reden wisten we dat het goed zat. Wanneer je over de provinciale grens rijdt zie je gelijk bergen aan de linkerkant met uitzicht op de zee aan de rechterkant. Wauw. Dit is écht wilde natuur. En sindsdien zijn we er niet meer weg te slaan.

Ondertussen hoorde Idealista bekijken bij ons dag ritueel. Idealista is de Spaanse Funda, een app met ontelbaar projecten die vragen om enthousiaste klussers die het een nieuw leven inblazen. Onze eerste aanpak was huisjes bekijken in de app, de locatie opzoeken op Google Maps en als die beviel maakten we een afspraak voor een bezichtiging. Na het eerste huis leerden we dat al af. We waren een dag voor de afspraak in de buurt dus dachten alvast te gaan kijken wat ons te wachten stond. Het dorp was eerst niet te vinden, maar toen we er uiteindelijk aankwamen werden we heel ongewenst aangekeken door een paar 80+’ers. Bah, wat een dorre sfeer hing hier. Afspraak afgezegd en een nieuw plan van aanpak gemaakt. Eerst gaan we het huis zelf bezoeken, voordat we een afspraak maken. Zo reden we de provincie door op zoek naar klimgebieden en als we langs een mooie plek reden keken we gelijk bij huisjes die te koop stonden. We hebben zo echt wel wat mooie huizen gezien, maar er waren steeds wel dingen die het dan net niet maakten. Hebben we nou echt zulke hoge eisen of is het het gewoon niet?

Één huis had super veel potentie, maar je moest langs een grote fabriek rijden om er te komen, beetje een afknapper.

Een ander huis was ook prachtig, maar het land was super stijl en er liep een grote weg voor je deur, hmm.

En sommige huizen waren te groot, hadden geen zon, hadden geen land of lagen niet in de buurt van een klimgebied. En eigenlijk zijn die factoren allemaal niet zó belangrijk. Wanneer je voor het huis staat wat echt voor jou bedoeld is, maken die dingen niet zoveel meer uit. Maar die grote JA kwamen we dus nog niet tegen.

Totdat we een weekend gingen klimmen in de gemeente Teverga.

Toen we in Asturias aankwamen hebben we gelijk een klimboek gekocht. Zo konden we lekker bladeren en hoefden we niet meer ingewikkeld te doen op onze telefoon. Zo waren we een beetje door Asturias heen gaan trekken. Onze basis was toen Rens, inmiddels een goede vriend van ons die al 22 jaar in Asturias woont. Doordeweeks hielpen we hem met klussen en in het weekend konden we een nieuw klimgebied ontdekken en huisjes kijken. Een voorwaarde van het huis was namelijk dat het binnen 30 minuten rijden van een klimgebied moest liggen. We wilden op een plek wonen die je naar buiten zou trekken, waar alles om je heen schreeuwt ‘Ga op avontuur!’. Tot nu toe had dat ons niet geweldig veel opgeleverd en hadden we die voorwaarde een beetje losgelaten… een uur is ook oke… Maar, we hadden natuurlijk nog niet alle klimgebieden ontdekt. En vooral eentje bleef naar ons schreeuwen. In het midden van Asturias ligt een lange vallei waar we wel al een keer eerder doorheen waren gereden. Er loopt een lange rivier doorheen: de Trubia. Rondom deze rivier zijn allemaal klimwanden, wandelroutes, fietsroutes, mogelijkheden tot kajakken, bedenk een activiteit en het is er te vinden. Dát klinkt wel als een omgeving die je naar buiten trekt, toch?

Aan het einde van de vallei ligt dus de gemeente Teverga. Lukas ratelde dit keer weer door en door over dat gebied. (Ik geniet er zo van als Lukas iets heeft ontdekt en daar helemaal induikt). Dan hoor je de hele dag uitspraken over feitjes die hij heeft ontdekt, dat gaat dan een beetje zo:

‘Ik ging opzoeken waar veel klimmers wonen en volgens mij is dat daar!’

‘Kijk nou schat, een hele vallei met klimgebieden, dat is toch te gek!’

‘Wauw, je kan er ook veel andere buitensporten doen!’

‘Het ligt zelfs in een Natuurpark!!’

‘Nou, ze hebben daar een parkeerplaats gebouwd waar klimmers kunnen slapen!’

Je raad het al, we moesten dit snel gaan checken! Opnieuw wel spannend, want door het vele zoeken hadden we wel een droombeeld van dit gebied geschetst. ‘Maar stel nou dat het helemaal niks is, waar moeten we dán heen?’ ‘Komt wel goed’ zei ik, ‘dat droombeeld is echt wel ergens op gebaseerd.’