Een bezoekje aan de notaris

Op stap met Disney en Bjorn

Op stap met onze vriendjes dus. Björn en Disney waren aan het wandelen in de Pyreneeën en waren zo lief om ook deze kant op te rijden. We maakten een leuke planning: eerst een dagje klimmen in Teverga en dan op naar de Picos de Europa voor een vette wandeling. Eigenlijk ziet onze rondleiding in Teverga er altijd bijna hetzelfde uit. We laten het huis zien in het dorp, gaan boven het dorp klimmen, pakken in rond de lunch en gaan dan eten bij een gezellig tentje haha. Dat voelt absoluut niet als hetzelfde, want elke keer is het opnieuw weer leuk én anders.
Disney was wel al een paar keer mee gaan boulderen met Kiki in Nederland en wilde nu het echte werk wel uitproberen. Kiki zei van tevoren nog tegen Lukas, ‘Dit wordt leuk Luuk, die Disney gaat sowieso als een gek die muur op.’ En ja hoor, daar ging ze, alsof ze al jaren in dat harnas hing, hopsakee naar boven. Als ze het al spannend vond, was dat niet te zien. Björn heeft hoogtevrees dus die bleef aanmoedigen vanaf de veilige grond. En zo konden we ook al snel een route zwaarder. Helaas waren na een tijdje de onderarmen moe en kon Dis niet meer verder. Dus schoven wij nog een route op, want daar lag een route op ons te wachten die ons al een paar dagen riep. De laatste keer dat we alleen waren gaan klimmen waren we een lange, spannende route begonnen. Kiki heeft hem toen met veel gehijg, gepuf en geschreeuw afgeklommen maar Lukas was hem nog niet in één keer gelukt. Hij heeft toen goed gepuzzeld en de route onthouden voor de volgende keer. Maar toen we met Sanne en Joachim waren klimmen begon het te regenen toen we naar die route wilden lopen en de volgende keer waren daar. precies al mensen aan het klimmen. Vandaag was dus echt de dag. En het grappige was, dat hij helemaal niet meer zo moeilijk was als eerst. Blijkbaar was het uitvinden van de route het meest lastige en als je eenmaal weet wát je moet doen, gaat het veel makkelijker en kost het je minder kracht. We klommen hem beiden ‘op ons gemak’ (niet helemaal hoor, was nog steeds een lange route haha) naar boven en zo liepen we na een goeie klimochtend allemaal tevreden naar beneden.

Na een heerlijke lunch bij ons favoriete vegetarische tentje, reden we alvast richting de Picos. Zo konden we daar slapen en hoefden we de volgende ochtend niet meer veel te rijden. Lukas ging ons de volgende ochtend verlaten omdat hij een stuc-klus aangeboden had gekregen! Dat is natuurlijk een mooie kans om alvast en klus-netwerk op te bouwen en het is ook gewoon een grote hobby. Hij kon dat alleen die dagen doen dus gingen we opsplitsen. Kiki en Nova met het bezoek de bergen in en Lukas aan het werk ;). Helaas ging de stuc-klus van Lukas op het laatste moment niet door. Te laat om nog mee te wandelen dus is hij gaan klussen bij Rens. De vloer waar hij een paar weken geleden aan had gewerkt was bijna af, dus daar kon Rens zeker nog wel een handje hulp bij gebruiken én dan kon Lukas alsnog klussen. Het is echt ontzettend mooi geworden! De vloer bestaat uit allemaal verschillende stukken hout, die inmiddels wel dezelfde dikte hebben maar andere vormen en hoeken. Hier hebben ze dan een soort puzzel van gemaakt en nu gaat Rens alle voegen vullen met kit zodat het een geheel wordt. Heel tof project om aan mee te werken!
Ondertussen heeft het viertal zich geweldig vermaakt in de bergen. Iñaki had een berghut als tip gegeven en die hebben we toen gelijk gereserveerd. 2,5 uur naar de eerste hut lopen als tussenstop en vanaf daar nog 2 uur naar de volgende om daar te slapen. Klonk als een appeltje eitje. En uiteindelijk hebben we er ook maar 4 uur over gedaan, maar pfoew, het was geen appeltje eitje. We begonnen rustig te stijgen, tussen de koeien in de groene grasvelden. Maar langzaam kwamen de rotsblokken om de hoek kijken en al gauw liepen we over een lawine omhoog. Het was geen trap, maar er waren ook geen platte stukjes: flink doorzetten en water drinken dus. Na twee uur kwamen we bij de eerste hut aan, konden we heerlijk onze lunch eten in de zon, onze benen even laten rusten en kon zelfs Björn een klein dutje doen ;). En toen begonnen we aan het laatste stuk. Eerst een klein heuveltje over waarvan we eerst niet geloofden dat we die route moesten hebben; nog meer stijgen? Maar daar bleef het niet bij. Na het heuveltje volgden we de steenmannetjes over de lawine heen, maar dit keer een lawine zonder een echt pad. We zagen wel waar we heen moesten maar we liepen op losliggende stenen stijl omhoog, beetje onhandig. Toen we boven aankwamen zagen we tot, inmiddels niet meer onze verbazing, dat er ook een ander makkelijker pad was wat we hadden gemist haha. Goed voor de terugweg. Na nog een flinke trap kwamen we bij een stalen ketting uit en toen we daar voorbij liepen zagen we van die ijzers uit de rots steken om op te staan. Hmm, dat is wat minder handig voor Nova. Maar die trok zich er niet veel van aan en sprong via de rotsen uiteindelijk semi-onhandig omhoog. We kwamen zo steeds hoger en hoger en wat was het mooi! Om elk hoekje en elk nieuw stijgpunt zat weer een nieuwe verrassing. Inmiddels hadden we ook wel verzuurde benen dus keken we regelmatig of we er al bijna waren. En jahoor, na 2 uur bikkelen zagen we de hut in de laatste zon liggen. Wat een prachtige omgeving. We ploften neer, installeerden onze spullen, zetten het tentje op voor Nova en mij (honden mogen niet in de hut slapen dus zouden wij samen in ons tentje buiten slapen), speelden een spelletje, schoven aan bij het avondeten en sprongen daarna al gauw ons bed in.
De volgende ochtend werden we bijtijds wakker voor het ontbijt. We hadden allemaal niet een geweldige nachtrust gehad door de slaapzaal en de enorme wind die de tent bijna omblies, maar we waren wel helemaal klaar voor de terugweg. Dit keer alle meters naar beneden. Hoewel het dezelfde weg terug was was het totaal niet hetzelfde. Prachtig was het! De heenweg waren er op een moment wolken samen getrokken onder ons. Zo konden we alle bergen op onze hoogte zien, maar daaronder niet meer. Maar de terugweg waren alle wolken weggetrokken en zagen we nu ook het uitzicht! Echt geweldig weer.
Een kleine 4 uur later stonden we weer bij de auto, iedereen kapot, zelfs Nova ging onder een auto liggen en wilde er niet onderuit komen. Dus reden we naar het kuststadje waar Disney en Björn zouden slapen om daar een bakkerij leeg te kopen aan broodjes, bij te komen, Lukas te ontmoeten en een verfrissende duik te nemen in de zee. Daar namen we afscheid van een paar heerlijke dagen samen! Disney en Björn zouden de volgende dag weer terugreizen naar Nederland en wij hadden een patat-date.

Taramundi

Die patat-date was een laatste avond bij Rens met de hele familie. Eigenlijk zouden we een wedstrijd hebben: wie bakt de beste friet, Nederlanders of Belgen? Maar de Belgen hadden afgezegd dus het werd Nederlandse friet. Wel met extra speciale en lekkere toppings en ze waren heerlijk. Zo hadden wij alvast geoefend voor als de echte wedstrijd nog zou komen ;). Het was vooral fijn om nog even met z’n allen te zijn. Hierna zouden langzaam onze wegen weer splitsen in Nederland en Spanje, Joachim naar Nederland voor optredens en wij zouden daarna ook volgen. Zo konden we nog een laatste keer met z’n allen gezellig bijeen zijn.

De volgende ochtend reden we weg en dit keer niet terug naar Teverga. We vonden het wel tijd om leer lekker de hort op te gaan en wat van onze wish-list af te strepen. We hadden nog twee weken samen in Spanje, geen hond meer waar we op moesten passen en ook nog geen nieuws van het huis. Perfecte gelegenheid dus om even ons hoofd van het proces af te zetten en nieuwe plekken te ontdekken. We reden eerst naar het uiterste westelijke puntje van Asturias: Taramundi. Deze hadden we al lang op de lijst staan. In Taramundi worden de Spaanse Opinel-messen gemaakt. Die zie je overal te koop en het leek ons leuk om daar te gaan kijken. Toen we aankwamen waren we gelijk al verrast door de mooie omgeving. Het dorpje zag er ook prachtig uit dus daar konden we ook doorheen zwerven. Het was best bijzonder want je ziet die messen echt overal, dus hadden we verwacht dat er een grote fabriek zou staan. Maar nee, heel kleinschalig, je mocht ook naar binnen lopen en zo zag je de mensen aan het werk. Het zijn niet even praktische messen als andere merken, maar ze maken wel prachtige handvatten en voor ons was dit een perfect moment om onze eerste echte aankoop voor ons huis te doen.
In hetzelfde dorp lag ook een molenmuseum waar Lukas graag naar wilde kijken. Dat was ook heel bijzonder. Kiki kon niet mee want die paste buiten op Nova, maar van buiten was het al gaaf. Het was een oude molen waar ze graan vermaalden tot meel met de kracht van water. Super slim hoe ze dat vroeger deden. Het museum was ook heel leuk omdat je overal acties kon zetten om processen in gang te zetten en zo te zien hoe ze dat vroeger deden. En dan nog te bedenken dat in de molen ze veel met waterkracht konden doen, maar daarvoor alles met de hand deden! Zo knap.

Bande Thermal Baths

Na Taramundi reden we nog verder naar het westen. Daar ligt een andere provincie: Galicië. Ook prachtig en nog minder mensen. We hadden van de buren gehoord dat daar ook thermische baden te vinden waren. Het leek ons prachtig om die een keer uit te proberen en nu ‘waren we toch in de buurt’. Dus werd dat onze volgende stop. Onderweg keken we elkaar ook nog een beetje gek aan: ‘haha rijden we nu 1,5 uur verder om op een dag van 30 graden thermische baden te bezoeken?’ Ja dus. We hadden ons hoofd hier nu op gezet, dus wilden we die baden zien ook. En uiteindelijk is zo’n warm bad nog helemaal niet zo erg met zulke hitte! Het voelt juist alsof het water je voor de warmte van de zon beschermt. Gelukkig was er ook een enorme rivier vlakbij waar wij en Nova konden afkoelen. Rondom de baden waren nog oude delen van Romeinse bouwselen te vinden wat ook mooi was om te bekijken. Het blijft toch knap hoe ze vroeger constructies verzonnen en zo eigen verwarmde baden hadden, zonder technologie of iets dergelijks. We vragen ons dan af hoe dat ging. Er stroomt een klein beekje een grote rivier in en ergens daartussenin zien ze bellen omhoog komen? Dan gaan ze daar staan en voelen ze warmte? En vervolgens bouwen ze er muren omheen om het warme water op een plek te houden? Zoiets? Naja, in ieder geval bijzonder om te zien en heerlijk warm.

Léon

Nadat we lekker waren opgewarmd en afgekoeld hebben we een slaapplekje gezocht. Daar werden we de hele nacht vergezeld door het geluid van de grote herten. Dat is echt een geweldig geluid. We hebben er ook veel rondlopen in Teverga en als je geluk hebt kan je ze daar ook spotten. Het zijn enorme mannen herten, met super grote geweien, die in een groep naar vrouwtjes schreeuwen. Het klinkt dan als een soort manke ezel haha. Bij onze slaapplek waren er ook veel dus heel de nacht sliepen we in een koor van manke ezels. De volgende dag stond Leon op de planning. Dit ligt weer in een andere provincie, maar dan onder Asturias. Vanaf ons huis is het een uurtje rijden en we wilden daar al een tijdje gaan kijken. Maar dat ligt aan de andere kant van de bergen dus is altijd super warm. Nu eigenlijk nog steeds, maar we zaten zo lekker in onze bezoekjes dat we besloten te gaan. Ons slimme idee was om op zondag te gaan want maandag zouden veel restaurants gesloten zijn en we wilden natuurlijk wel een hapje eten. Auto neergezet en gaan rondlopen. Opeens kwamen we in een enorme mensenmassa terecht. Blijkbaar was er een feestdag in Léon. Overal liepen groepjes mensen die in een stoet vlaggen ophingen bij de grote kerk. Na zelf de kerk even te hebben bekeken liepen we snel van de mensenmassa weg, op zoek naar een plekje om wat te eten. Dat bleek niet zo makkelijk te zijn als gehoopt. Al die groepjes mensen hadden hetzelfde plan gehad, maar waren zo slim geweest om te reserveren. Overal waar wij aankwamen zat het dus vol. We konden ergens wel snel wat drinken en vervolgden daarna onze zoektocht. Zonder succes, dus we aten snel een snack uit onze tas en gingen toen online zoeken. Dichtbij zagen we een hamburgertent die open was en we hadden allebei al heel lang zin in een burger, perfect! We hebben heerlijk genoten. Daarna zijn we nog een beetje rond gaan lopen en kwamen we letterlijk om de hoek van de hamburgertent een soort parade tegen. Overal kleine stands met verschillend lekker eten. Haha, als we dat hadden geweten. Ook leuk om even rond te lopen, wat te drinken en zo kwam ons bezoek aan Léon aan het einde. Wat trouwens echt een prachtige stad is om te zien. De gebouwen, kerken en musea zijn allemaal oude, mooie gebouwen en er hangt een beetje een warme sfeer.

Barriors de Luna

We reden dezelfde dag nog iets verder naar de volgende slaapplek, El Barriors de Luna. Daar zijn we vorige winter toen we terugkwamen uit Portugal langsgereden in de sneeuw en sindsdien wil Kiki heel graag terug. Het is een stuwmeer maar enorm groot en ligt zo prachtig tussen de bergen. We vonden een idealistisch plekje beneden bij het water. We genoten van een prachtige zonsondergang en uiteraard een heldere sterrennacht met de Luna helder aan de lucht. Grote meren in de bergen hebben iets magisch, net zoals deze barriors. De volgende ochtend aten we een lekker ontbijtje met de opkomende zon en reden we verder. Ondertussen stopten we nog voor een kleine wandeling. We hadden geen behoefte aan een doorzet-wandeling, dus zochten we er een uit van een paar kilometer. Wel naar een mooi uitzichtpunt over de meren natuurlijk. Maar die hebben we uiteindelijk nooit bereikt. We waren lekker aan het lopen en aan het kletsen toen we niet meer verder konden lopen en bleek dat we verkeerd waren gelopen. We liepen een stuk terug, vonden we route en liepen na een halfuur weer verkeerd. We zochten de route opnieuw, maar inmiddels was de zon al aardig heet geworden dus besloten we lekker terug te lopen.
Het laatste stukje rijden was weer fenomenaal. Voordat we in Asturias aan waren gekomen vorig jaar, waren we een huis online tegengekomen in San Emiliano. Voordat we daar zijn gaan kijken waren we al in Teverga gestrand. Maar deze route liep langs dat dorpje dus heel leuk om alsnog die omgeving te zien. Het was sowieso wel bijzonder om in een paar dagen best een afstand af te leggen. We hebben elke dag best wat gereden, maar niet meer dan 2 uur. En toch zulk verschillend landschap. Galicië is nog groener dan Asturias, maar iets vlakker. Dan rijdt je vanaf Galicie Castilla y Leon in, wat net Mexico is. Droog, rood en warm. En dan rijdt je vanaf Castilla y Leon de bergpas over naar Asturias en dan kom je weer in wilde groene bergen terecht. Vanuit de auto konden we ook gelijk de hoogste berg van het natuurpark waar we in wonen zien, en blijkbaar is daar nog een hut waar je kan slapen! Zo hebben we in een paar dagen wat dingen van ons lijstje afgestreept, maar zijn er zeker ook weer een paar bijgekomen. Asturias is zo groot en elke keer als we op ontdekkingstocht gaan, komen we er juist achter hoeveel méér er is om te ontdekken. 

Onze eerste handtekening bij de notaris

En toen waren we weer thuis. Nog een weekje voordat Lukas weer naar Nederland zou vertrekken. Hij gaat een opleiding tot weerbaarheidscoach volgen en voor de eerste praktijkles moet hij in Nederland zijn. Ons doel was uiteraard om het huis daarvoor te hebben getekend, maar we wisten inmiddels dat dat niet ging gebeuren. Het tijdsvak waarin we de papieren terugkrijgen van de gemeente zou een week starten nadat Lukas is vertrokken. Kiki blijft nog een beetje in de buurt hangen voor als zij wel kan tekenen. Maar stel dat zou allemaal niet kunnen, willen we wel dat iemand anders voor ons kon tekenen. Gelukkig kan je iemand anders de machtiging geven en maakte onze gestoria een afspraak bij de notaris. Eigenlijk is dat zo geregeld. Alle papieren worden van tevoren ingevuld, wij komen binnen om het te checken, te ondertekenen en je kan gaan. Maar bij ons ging dat niet zo. We begonnen met onze persoonlijke informatie te checken, geen probleem, alles klopte. Maar toen kwam de informatie van het huis. Je hebt namelijk twee verschillende machtigingen. De eerste soort is heel algemeen: je geeft iemand een machtiging om in de toekomst aankopen voor jou te doen. De andere soort is heel specifiek, je benoemt wie exact welk huis voor je mag kopen in dit jaar. Dit is om in te dekken dat die persoon niet zomaar meerdere huizen voor je gaat kopen. Als je dus al duidelijk weet welk huis je wilt kopen, kies je de specifieke. Dat was bij ons ook het geval. Maar daarbij hoort ook een specifieke beschrijving van de hoeveelheid meter huis en land wat je koopt, en daar ging het in ons geval een beetje mis.
Nu is het grote stuk land nog niet gescheiden in het kadaster, dat is juist we nu op wachten. Als wij dan Mamen een machtiging geven om dat huis en land te kopen en vervolgens wordt het in het kadaster gewijzigd, is ze niet meer bevoegd om dat huis te kopen. Onhandig. Dus werd er besproken dat het dan slimmer was om een algemene machtiging te ondertekenen. Maar de notaris vond het toch fijner om het zo goed mogelijk in te dekken, je weet maar nooit namelijk. Dus kwam ze met het idee om het algemene contract wel iets specifieker te maken, maar niet zo specifiek dat het mis kon gaan. Mamen zou de machtiging krijgen om een huis voor ons te kopen in Teverga (gemeente), Entrago (dorp), van Gonzalo. Prima, leek ons allemaal. Maar, er was dan blijkbaar nog een laatste obstakel. ‘Heeft Gonzalo meerdere huizen in dat dorp?’ ‘Uhm, ja, nog een.’ Dus in principe zou Mamen ook dat andere huis van hem kunnen kopen en dat vond de notaris ook geen goed idee. Dus verzon ze een verdere constructie. De machtiging zou hetzelfde blijven alleen was nu de voorwaarde dat wij via de mail het contract moesten goedkeuren voordat Mamen mocht ondertekenen. Ook zou er maar één kopie van de machtiging zijn en die zou de notaris daar in het kantoor bewaren. De ondertekening van het huis moest dan wel bij die notaris gebeuren, anders zou er geen bewijs zijn van machtiging. Maar zo had de notaris zichzelf als extra veiligheidspunt ingebouwd. Er zit namelijk ook geen eind-datum aan dat contact dus moeten wij komend voorjaar weer naar haar toe om samen dat contract te verscheuren. Uiteindelijk prima plan, iedereen zette een handtekening en iedereen was blij. Hebben we samen toch een soort handtekening gezet! Nu duimen dat die papieren snel klaar zijn. 

Onze laatste week samen in Asturias

Buiten deze spannende afspraak hebben we een heerlijk laatste weekje gehad. Toen we thuiskwamen van ons tripje mochten we in de txocho van Mar en Iñaki intrekken. Zij hebben een ruimte onder hun huis waar ze feestjes geven. Het heeft een keuken, een wc en ze konden er ook een bed inzetten. Zo hadden we voor de laatste week nog een fijne plek om te wonen. Toen we terugkwamen werd er in één dag al geregeld dat we nog een laatste keer met het kliekje uit het dorp zouden eten, net als een laatste cider-date met Higinio. We brachten de auto nog even naar de garage voor een opfrisbeurt, ontmoetten nieuwe Nederlandse vrienden die wellicht wat gaan kopen in Piloña, klommen voor de laatste keer de muur op en genoten van de hete zon. Niet alleen in het dorp, maar ook op de (normaal woeste, maar nu kalme) wateren van de Sella. Kanoën stond ook al lang op ons lijstje dus vertrokken we richting Rens. Zo konden we hem gedag zeggen, Nova daar voor een dagje achterlaten (geloof me, zo’n kano is niks voor haar haha) en samen op date.
Geweldig om een lekkere toeristische activiteit te doen en om weer lekker te bewegen zonder te klimmen. De route begon al met een enorme splash waarbij je direct doorweekt raakte, dus daarna kon al het spetteren ons ook niet meer schelen. Een prachtige, lange route, omringd door hoge groene bergen, zo mooi! Onderweg een lekker broodje smeren, kletsen en genieten. Een grote aanrader!
Ook kwamen we de laatste week onze lieve oude buurvrouw nog tegen die ons duidelijk vertelde dat we over het hek van het huis moesten klimmen om de appels te oogsten. Ze vond het belachelijk dat wij er nog niet mochten wonen maar Gonzalo niet voor de tuin zorgde. Die arme appels, zei ze. Dus luisterden wij braaf, klommen het hek over, verzamelden alle appels én peren, brachten ze allemaal naar Lu, waar we een hele middag met z’n drieën overheerlijke compote hebben staan maken. Als je ooit peren over hebt: peren compote met kardemom is echt een ge-wel-dige combinatie. We ruimden ons tijdelijke huisje op, namen afscheid van ons huis en vertrokken zo naar Oviedo.

Een beetje gek om weer weg te rijden. Eigenlijk was ons doel voor deze zomer heel simpel (leek het): we willen het huis kopen voordat we teruggaan. Kiki moest daar zelfs nog om lachen: ‘Jaa, dat lukt toch mákkelijk, ik denk zelfs al dat we kunnen klussen!’. Maar helaas is het beiden niet gelukt. Wél hebben we van het leven in het dorp kunnen proeven, de tijd kunnen nemen om allemaal andere dingen te ontdekken, mensen te ontmoeten, uit te rusten en van alles te voelen wat zo’n machteloze periode je laat voelen. Uiteindelijk is het enige wat je kan doen overgeven aan de situatie, vertrouwen op dat het komt en genieten van wat nu wel kan. Dus kijken we ook enorm uit om weer onze handen uit de mouwen te steken in Nederland terwijl het papier proces nog lekker doorsuddert. Ondertussen houden we jullie natuurlijk up to date over de gebeurtenissen, alleen dan zonder onze avonturen in de buurt. En er is natuurlijk nog genoeg te vertellen over hoe we hier terecht zijn gekomen, dus deze winter zitten we nog vol verhalen.
En niet te vergeten, er is nog een kans dat Kiki wél aanwezig is bij de koop, je weet maar nooit hoe het loopt! Hou je mail dus maar in de gaten ;).