Een kleine break

Zo, we zijn weer heerlijk gesetteld in ons huisje. Gelukkig deed onze trouwe oranje vierwieler het zonder problemen naar Nederland. We genoten onderweg weer van een geweldige podcast: elke keer als we naar Nederland of Spanje rijden kiezen we weer een nieuwe uit en als deze bevalt, blijft hij de hele rit non-stop aanstaan. Dit keer was het ‘ologies’, een dikke aanrader! Deze vrouw gaat met allemaal kenners in gesprek over een bepaald onderwerp (elk onderwerp heeft blijkbaar dus ook een ology vorm, zoals dermatology). Ze is super goed in vragen stellen dus dat maakt echt élk onderwerp leuk om naar te luisteren. Maar goed, onze rit vloog dus weer voorbij. In Nederland sprongen we weer in de vliegmodus, opslag uitzoeken, familie en vrienden bezoeken, marktplaats afstruinen naar gereedschap, motor weer aan de praat krijgen en naar de garage brengen, enzovoorts. We zijn ons er wel bewust van dat als we elke keer zo’n vol programma creëren als we in Nederland zijn, we altijd dat gehaaste gevoel bij Nederland blijven houden, zonder dat dat aan Nederland zelf ligt haha. Maar, na bijna 1,5 week waren we weer klaar voor de terugreis. En we gingen met een grotere karavaan dan verwacht…

De uitbreiding van onze karavaan

Toen we in Nederland op een avond bij Lineke thuiskwamen (we slapen in Nederland altijd bij de moeder van Lukas, zo fijn!), zaten Peter-Paul en Tjitske daar na te tafelen (de lieverds waar we in Frankrijk wel eens helpen klussen). Peter-Paul vertelde dat hij zijn witte bus maar niet verkocht kreeg op de manier dat hij graag wilde. Hij was al best gezakt met zijn prijs maar besloot hem dan maar weer mee te nemen naar Frankrijk. Maar wij waren ook al een tijdje aan het nadenken over een grotere werkbus. Ons oranje busje is geweldig, maar we hebben afgelopen winter wel gemerkt dat deze bus als werkbus gebruiken terwijl het ook een slaapbus is, geen goede combinatie is. Uiteindelijk hadden we besloten het slaapgedeelte tijdelijk uit de bus te schroeven zodat we het gewoon als werkbus konden gebruiken en weer terug konden installeren als we op avontuur gingen. Maar het idee van een echte, grotere werkbus is nog beter! Dus zo kochten we opeens een nieuwe bus. Alle partijen waren heel blij dus hebben we gelijk de deal gesloten. Zo kon Peter de volgende week met de witte bus naar Frankrijk rijden ( met onze motor achterin, dat punt op zichzelf is al de hele koop waard haha!) en haalden wij hem daar op. Zo konden Luuk en ik gewoon samen in de oranje bus rijden naar Frankrijk. We bleven nog een nachtje slapen, vulde de dag op met een bezoekje aan de Emmaus en het EK en reden zo de volgende dag weg met een oranje bus met twee mountainbikes achterop, een zonnecollector bovenop en een hond erin, een witte bus met een motor erin, een dakkoffer erin en een aanhanger erachteraan, naar huis. Een hele stoet zullen we maar zeggen.

Settelen! Of toch niet?

Dezelfde avond kwamen we om 10 uur aan. We wilden het liefst zo snel mogelijk thuis zijn, dus een nachtje ergens parkeren sloegen we liever over. Wat was dat fijn! We gooiden de matrassen neer en sliepen weer heerlijk in ons stekkie. Nu zou het natuurlijk het allerlekkerst zijn geweest als we de dagen erna rustig konden uitpakken en genieten van ons huisje. Maar, we hadden een tijdje geleden wat aan een vriendin beloofd waardoor we de volgende ochtend weer moesten vertrekken. We gingen namelijk weer op Bow passen, weten jullie nog? Die gekke hond van vorig jaar die de berg oprent en dan maar kijkt wanneer hij terugkomt? Hij. Heel gezellig natuurlijk. Toen we de afspraak maakten dachten we eigenlijk dat we alweer een maandje in ons huis zouden zitten en dat dit een heerlijke vakantie tussendoor zou zijn. Maar nu kwam dat net wat anders uit. We gooiden alle spullen uit de auto, ruimden wat schimmel op (ja, het huis was nogal vochtig gebleven toen we weg waren haha), pakten vervolgens al onze avontuur spullen weer in en gingen er weer vandoor.

We hadden een heerlijke week. De eerste dag waren we beiden een beetje onrustig. Het was gek om in het dorp te zijn waar we zo lang van dachten te gaan wonen, zo graag wilden zijn, maar nu het liefst niet waren. We hadden zin in een week avontuur, maar nog veel meer zin om te gaan rommelen in huis, onze spulletjes uit te pakken en er gewoon te zijn. Maar dat was nu niet de situatie, dus daar hadden we ons even aan over te geven. Na een goeie zware workout, was de onrustig er wel uit en begonnen we met het plannen van onze week.

Avontuur één

We begonnen met mountainbiken. In nederland hadden we twee tweedehandjes op de kop getikt en we konden niet wachten deze uit te proberen. We reden naar een plek waar we al vaker hadden gewandeld, maar steeds niet verder kwamen dan een bepaald punt (tijd, geen eten bij, nova te heet). Hier konden we perfect kijken of het ons én Nova zou bevallen. En dat beviel zeker, bij ons en bij Nova. Ze vond het geweldig dat we zo hard vooruit gingen en rende keihard met ons mee. Gelukkig was er veel water naast de weg waar ze lekker doorheen kon rennen om af te koelen. Het was een super middag, we kwamen eindelijk voorbij ‘het’ punt, genoten van het geweldig uitzicht en zagen gieren heel laag overvliegen! Het begin was naar beneden en we stopten gelukkig ook op tijd voor de terugweg, ons niet helemaal beseffend hoe zwaar zo’n berg opfietsen wel niet is haha.

De volgende dag gingen we klimmen! Dat hebben we echt al enorm lang niet gedaan en hadden we dus ook weer zin in. Wel een beetje gemengde gevoelens, want het betekende ook weer opnieuw vertrouwd raken met de rots, je apparatuur en jezelf. Dat is voor ons altijd weer een grens waar we overheen moeten en daar hebben we wat dagen voor nodig. Het was dus heerlijk om weer de muur op te zijn, maar zeker wel met trillende beentjes dit keer! Helaas werd het weer na deze dag alleen nog maar nat, dus kregen we niet nog een kans lekker te gaan klimmen.

Een speciaal avontuur

De volgende dag was een speciale dag. We begonnen met een een kleine wandeling met Mar en Inaki, die we al super lang niet hadden gezien. Genoeg om bij te praten, ons spaans te oefenen en weer eens te eten bij ons favoriete restaurantje. Maar de speciaalheid zat hem daar niet in. We gingen die avond beren kijken! Lukas had voor zijn verjaardag de keuze uit drie activiteiten gekregen en hij had voor de beren excursie gekozen. Dit konden we dus perfect in deze week doen. Het was de hele dag zonnig, maar toen we in de late middag naar het nabijgelegen natuurpark reden voor de excursie, trokken de wolken rondom de bergen. We reden weer uit de wolken toen we er uiteindelijk waren, maar ze haalden ons al snel in. Samen met een groepje reden we naar een uitkijkpunt; daar kregen we ook nog de keuze om een andere keer terug te komen omdat het zo mistig was. Hij zei dat het weer zo om kon slaan en de mist weg kon trekken, maar het kon de komende uren ook zo blijven. Twee vrouwen reden weer weg om het een andere dag te proberen, maar wij vonden het wel het proberen waard. We liepen een stukje van de weg af en gingen daar paraat staan. Daar ging Lukas aandachtig de mist in turen en daar kon ik hard om lachen. We zagen namelijk niet verder dan 30 meter dus zagen we de overkant van het dal al helemaal niet. Tot Lukas opeens zei dat hij wat zag bewegen. Ik lachte weer: ‘heb je hem weer met die grapjes’. Maar toen ik keek naar de plek waar hij naar keek, stond daar gewoon een beer in de bosjes! We hadden niet eens een verrekijker nodig, zo dichtbij stond hij. Hij had ons nog niet opgemerkt, maar op het moment dat Lukas ook tegen onze begeleider zei dat daar een beer stond, begon hij bijna te schreeuwen dat daar een beer stond zodat de rest van de groep het ook kon zien. En ja, daar schrok deze beer natuurlijk van. Hij keek ons aan en rende weer de berg op. Helaas allemaal te snel om een goede foto te maken, maar we hadden er wel een gezien! En dat binnen 10 minuten. Zelfs de begeleider was super verbaasd dat dit was gebeurd. Na nog een half uur reden we naar een andere plek waar we de grootste kans hadden op minder wolken. Helaas was het daar alsnog heel mistig en hebben we niets meer gezien. Hij heeft ons toen wel heel veel over de beer kunnen vertellen dus we hebben wel enorm veel geleerd! Nu weten wij ook de spots waar je beren vanaf een veilige afstand (buiten hun territorium zodat we ze niet storen) kunt zien en kunnen we jullie daar voortaan ook mee naartoe nemen.

We gingen de volgende dag weer mountainbiken (ook door de wolken, weer heel leuk), maakten nog een wandeling, keken voetbal, genoten nog even van een echt huis met een wc en een warme douche, haalden Bow weer tig keer op van de berg, haalden Lu op uit de hoofdstad, kletsten bij en zo was de week alweer voorbij. We konden de laatste avond bijna niet slapen van enthousiasme. We werden mega vroeg wakker en als we Lu niet gedag hadden moeten zeggen waren we voor zonsopkomst al naar huis gereden haha. Maar goed, we knuffelden elkaar nog een keer en zo vertrokken we dit keer écht naar huis. Helemaal opgeladen van wat avontuur en vol met zin om weer te bouwen aan ons fijne huis! En oh wat zijn we daar van aan het genieten! De komende weken zijn we lekker thuis, hoeven we niet weg en kunnen ons dus helemaal storten op het huis. Maak je borst maar nat voor veel klusverslagen!