Je koopt een huis en begint met?

De eerste dag

Daar zitten we dan. De eerste ochtend worden we super enthousiast wakker. We slapen in ons busje, trekken de gordijntjes open en kijken direct uit over de vallei. De dag voelt nu al als een kadootje en we zijn pas net begonnen. We genieten met volle teugen. De verkoper komt ons bezoeken om te vragen of we nog blij zijn. Wij kunnen alleen maar glunderend antwoorden dat we helemaal tevreden zijn. ‘Hebben jullie alles wat jullie nodig hebben?’ ‘Jazeker, we zijn muy contento.’ ‘Maar jullie hebben toch geen water?’ ‘Nee, maar wel een gevulde ton die we kunnen gebruiken.’ Een kleine 10 minuten later komt hij terug om te melden dat hij de tuinslang heeft aangezet en uitgehangen. Die mogen we gebruiken zolang we hem nodig hebben zodat we altijd voldoende water hebben, wat een lieverd! Ook Conny komt langs met een heerlijk vers brood en zout: een traditie om nieuwe bewoners welvaart te wensen. Ze geeft ons gelijk een tafel en wat stoelen mee zodat we lekkere plekjes kunnen maken in ons huis.

Plannen maken

We hangen heel de dag op ons terras. We genieten van het heerlijke weer, van de rust, van ons plekkie en van elkaar. Zo chillende komen er constant nieuwe ideëen omhoog. Het is grappig hoe dat werkt, wanneer je naar een plek trekt merk je gelijk waar je behoefte aan hebt op die plek. En dat die plek ook belangrijk is, anders zou je er niet heel de dag willen zitten. Na een dag chillen hebben we het hele nieuwe terras uitgetekend. Dit wordt onze eerste taak! Daar konden we ook wel een beetje om giechelen, we kopen een oud huis en beginnen met het terras? Maar buiten dat het enorm fijn is een goeie plek te hebben om te genieten van je werk, is het ook heel praktisch voor de rest van de verbouwing. We moeten uiteindelijk het dak op om de dakpannen te verwisselen en het dak te isoleren. Het is dan wel fijn als er rondom het huis steigers kunnen staan. Maar aangezien ons terras nu half is ingestort, schuin is en niet stevig, leek het ons praktisch om dat lekker in orde te maken.

Vervolgens gingen we een plan uitdenken voor onze bus. We hadden hem namelijk weer opgehaald van de garage, zodat we eerst wat inkopen konden doen voordat we hem een paar dagen kwijt zouden zijn. En aangezien het ook onze slaapplek is moesten we daar nog een oplossing voor verzinnen. Onze tent lag nog in de aanhanger in Frankrijk dus de beste (en tevens ook leukste) oplossing was om in het huis te gaan slapen. We legden onze matrassen uit de auto in een kamer, staken wat kaarsjes aan en sliepen ronduit heerlijk. Sindsdien hebben we daar elke nacht geslapen. Met ons hoofd onder het raam zodat we elke ochtend als eerste omhoog konden springen om naar buiten te kijken. Het voelt ook al als een enorme luxe om een lekker kopje koffie te zetten zonder dat je naar buiten hoeft. Je blijft voor je gevoel nog lekker in je bubbeltje. Verder reden we naar de supermarkt om genoeg in te kopen voor een week eten en reden we naar Oviedo om wat klein gereedschap te kopen voor wat klusjes (we wilden ons immers niet gaan vervelen ;).

Het buitenwerk

Eigenlijk zouden we de auto maar drie dagen kwijt zijn, de garage zei dat ze er een kastje uit moesten halen, op moesten sturen, dan weer terugkregen en erin moesten zetten. Natuurlijk gingen we er niet vanuit dat hier drie dagen echt drie dagen zouden zijn dus namen we er een weekje voor. In die week waren we heerlijk op ons plekje. We werkten afwisselend buiten en binnen. Wanneer de zon scheen begonnen we met een klein muurtje afbreken zodat we die stenen konden gebruiken voor ons nieuwe terras. Dat was heerlijk sloopwerk. We maakten drie stapels; een voor hele grote stenen, een voor middelgrote stenen en een voor de kleintjes. We kwamen van alles tegen: oude sidra flessen, oude kopjes, gewoon los glas, enorme mierennesten en ook wat kleine slangetjes. Ik moet zeggen dat we daar wel van schrokken. Je tilt een steen op en opeens kijk je op zo’n opgekruld beestje. Waarschijnlijk helemaal niet kwaadaardig, maar toch giert het daarna van adrenaline door je lijf. Ik merkte toch dat ik daarna steeds iets voorzichtiger te werk ging haha. Toen we inmiddels wel wat stenen hadden verzameld, zijn we ze ook gaan gebruiken. We tekenden uit waar het nieuwe terras moest komen en begonnen met graven. Ongeveer 30cm de grond in zodat het niet vatbaar zal zijn voor vrieskou en gelijk de mogelijkheid om de ondergrond plat te maken voor de stenen. Voordat we de grote stenen gingen leggen, hadden we nog wat grind nodig. Het liefst leg je een goed laagje grind onder je stenen, zodat het water er nog onderdoor kan lopen en zich niet gaat ophopen en zo de nieuwe muur instabiel maakt. Maar grind hadden we niet. En ook geen auto om grind te halen. Maar wel een hamer en kleine steentjes. Dus ging de een graven en de ander steentjes kapot slaan. Zo heerlijk simpel. We genieten er zo van dat het ook allemaal niet veel uitmaakt. We voelen geen druk, alleen plezier. Elke dag zijn we weer blij dat we wat kunnen doen, maar als we na een halve dag sjouwen onze ruggen voelen verslappen is er ook genoeg ruimte om lekker een boekje te gaan lezen. Die gevoelsmatige ruimte maakt ook zoveel ruimte om te leven met je eigen behoeftes. Voel je dat je honger hebt? Ga je koken. Doen je spieren pijn? Ga je even ontspannen. Heb je zin in beweging? Ga je lekker de berg op rennen. Natuurlijk ‘moeten’ er ook dingen gebeuren, maar dat gaat op een manier automatisch omdat je zo graag dingen wílt doen.

Het binnenwerk

Als het buiten regent gaan we binnen rommelen. We kozen een kamer uit en begonnen daar het stucwerk van de muur te slaan. Eigenlijk niet eens slaan, het zit er al zoveel jaar op en samen met het vocht valt het al bijna van de muur af als je er naar kijkt. Vervolgens konden we de muur weer opnieuw gaan voegen. Aangezien we wel wat kleine ingrepen met de muren moeten gaan doen, leek het ons een goed idee om de overige muren zo sterk mogelijk te maken. En daar boven op is het super leuk om te doen. De muur kan er zo rommelig uitzien wanneer je het stucwerk eraf haalt, het zijn allemaal kleine steentjes en ook niet netjes geplaatst. Maar als je er tussen gaat voegen wordt de hele muur echt een geheel, zo mooi!

Inmiddels waren we wel een weekje verder en belden we voor een update van de auto. We kregen te horen dat de man die het kastje zou maken het heel druk had en het dus wat langer zou duren. Geen verassing natuurlijk. We zaten alleen met het geval dat we boodschappen hadden gedaan voor een week. En na een paar dagen was ons gas plots op. Opzich niet een super groot probleem, alleen de gasfles die we hadden kon je alleen in Nederland omruilen en kopen (onhandig he). Dus hadden we een nieuw gasstelletje met een bijpassende gasfles nodig. En dat werd wel wat lastiger zonder auto. Gelukkig had onze vriend Rens gevraagd wanneer we weer kwamen eten. Wij zeiden dat we geen auto hadden maar zijn oplossing was dat we kwamen rennen. Nou, best een goed idee. Dus daar gingen we, de berg af naar Rens. Zo hadden we onze beweging gehad, een gezellige en lekkere lunch en vervolgens nog een uitstapje naar het dorp om wat boodschappen te doen en een gasstel te scoren.

Daar gaan we dan!

Zo pruttelden we uiteindelijk in totaal 2,5 week door. Soms wat stenen sjouwen, soms wat voegen, wandelingen rondom de buurt (je leert wel je omgeving nog beter kennen als je geen auto hebt, tip!), uitstapjes naar het dorp met Conny, nog wat uitstapjes naar Rens, ons huisje steeds gezelliger maken en ons eerste bezoek. Tot toch uiteindelijk de garage belde dat de auto het weer deed, wat een feest! We pakten alles als de wiederweerga in, sloegen wat Spaanse kadootjes in en vertrokken naar Nederland. Tijd om ons gereedschap, onze spullen en onze aanhangwagen op te pikken!